• Verwondering

    Door beleefbalans op 6 May 2014.

    Waarom ik de afbeelding van een kind gekozen heb voor deze column is omdat kinderen nog echt in staat zijn tot verwondering. Wij zijn hooguit verbaasd, verrast door gebeurtenissen. Eigenlijk doordat ons hoofd allang een beeld gevormd heeft over de meeste dingen. Wat ‘de verwondering’ lijkt te zijn komt dan niet overeen met de ervaring die je al hebt. Gisteren dacht ik me te verwonderen over een voorval op de snelweg. Er stond een auto op de vluchtstrook. Een hardrijdende auto naast me stond direct op zijn remmen. Zijn ervaring was kennelijk dat het weleens een snelheidscontrole kon zijn. De auto langs de weg was verlaten zag ik. Een kilometertje verderop liep een echtpaar in de berm. Met een plastic zakje in de hand. Inwendig moest ik grinneken. Daar kan echt geen benzine in dacht ik. Verbaasd was ik wel dat deze mensen wellicht geen mobieltje hadden, of lid van de wegenwacht waren? En dat ze gingen lopen inplaats van… Ja, wat ik allemaal bedacht dus. Niet wat ik in mijn hart voelde, wat verwondering eigenlijk is.
    Nu geloof ik best dat iedere dag wel iets wonderlijks brengt. Wonderlijk om te zien dat een kind achter blaadjes aan rent die door de wind in rondjes waait. Daar voel ik blijheid van en tovert een glimlach op mijn gezicht. Of het optreden van een koor die tracht de verschillende religies te verbinden: Joods, Islamitisch en Christelijk. Een werkelijke ‘heilige brug’ die vloeiend wordt samengebracht door muziek en zang. Prachtig in deze tijd waarin saamhorigheid soms ver te zoeken zou zijn. Of de dodenherdenking die de Dam doet vollopen met jong en oud. Een ‘eeuwige’ rij voor het huis van Anne Frank, bijna 70 jaar na dato, echt wonderlijk. Ik ‘moet’ het boek maar weer eens lezen. Het gevoel dat bij me opkomt is veelal ontroering met het opwellen van een traan. Verwondering kan bij mij ook verontwaardiging oproepen. Als een echtgenoot van een client van mij vertelt dat hun huis leeggehaald is als hij, zoals iedere dag, op bezoek is bij zijn vrouw die opgenomen is in het verpleeghuis. Ik kan me dus blij, ontroerd, verrast of verontwaardigd voelen door verwondering. Het gaat eigenlijk vanzelf. Met grote nieuwsgierigheid blijf ik uitkijken naar de verwondering die me door het leven voorgeschoteld wordt. Dan wel graag met nog meer directe gevoelens uit mijn hart zodat ik blij ben mij te zijn, zonder dat mijn hoofd zich er weer eens mee bemoeid…

    Kijk mij eens
    Ik slaap, ik waak,
    ik denk, ik ben.
    Helemaal van mezelf.
    Steeds meer mij.
    Ik dans, ik zing,
    ik ren, ik spring.
    Wat fijn om mij te zijn…

3 Reacties tot nog toe.

  1. Mark Brouwers says:

    Met plezier en herkenning heb ik je column gelezen Rita. Herkenning van de kracht en waarde van verwondering, kijken en luisteren als een kind zonder in te vullen en bereid om te onderzoeken of verwondering te laten zijn voor wat het is. Heerlijk om af en toe niets te vinden, invullen, oordelen alleen verwonderd en genieten om mij te zijnā€¦ Dankjewel! Fijne WEday!

  2. Lydie van der Wurff says:

    Mooi hoor Rita!

  3. Barbara Lambriex says:

    Dank je, Rita,voor je mooie ontboezemingen!

    Ik wil mijn verwondering met je delen.Deze week loop ik mee met de middag wandel-4-daagse voor 65+sers in de categorie 5 km. Daar loopt een vrouw mee met een rollator ze stapt stevig door en gaat er af en toe op zitten. Het wordt geleid door een dame van 82 jaar. Bij de 2,5 km gaan 5 vrouwen in een rolstoel mee, geduwd door vrijwilligers en 2 vrouwen met een rollator. Ik ben een en al verwondering en blij om dit te mogen meemaken en te genieten van de blijdschap van al deze ouderen, die ondanks hun beperkingen en de stromende regen van gisteren zo konden genieten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *